Sevgili Peygamberimizin (s.a.v.) bütün aile fertlerine Ehl-i Beyt denir. Mübârek zevceleri; kızı Hazret-i Fâtıma, Hazret-i Ali, onların mübârek evlâtları olan Hazret-i Hasan ile Hazret-i Hüseyin ve onların çocuklarının tamamı; ayrıca Peygamberimizin (s.a.v.) temiz soyunun bağlı olduğu Haşimoğulları, Ehl-i Beyt’tirler.
Allahu Teâlâ, Kur’ân-ı Kerim’de Ehl-i Beyt’e hitaben, meâlen buyuruyor ki: “Ey Ehl-i Beyt! Allah, sizden ancak günah kirini gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor.” (Ahzab, 33/33)
Resûlullah (s.a.v.) İmâm-ı Ali’yi, Fatımatü’z-Zehra’yı, İmâm-ı Hasan’ı ve İmâm-ı Hüseyin’i sırayla mübarek abaları altına alarak: “İşte bunlar benim Ehl-i Beyt’imdir.” buyurdular. Bu yüksek zevâta “Âl-i Aba” veya “Âl-i Resûl” denir.
Ehl-i Beyt’i sevmek; ahirete imanla gitmeye, son nefeste selamete kavuşmaya sebep olur. Ehl-i Beyt’i sevmek her mümine farzdır. Server-i Âlem (s.a.v.) bir hadis-i şerifinde buyuruyor ki: “Ehl-i Beyt’im, Nuh aleyhisselâmın gemisi gibidir. Onlara tâbi olan, selâmet bulur. Geri kalan helak olur.”
Ehl-i Beyt’in fazilet ve kemâlâtı pek çoktur. Onları anlatmaya, methetmeye, insan gücü yetişmez. Onların kıymetleri ve büyüklükleri, ancak ayet-i kerîme ile anlaşılmaktadır.
İmâm-ı Şâfii: “Ey Ehl-i Beyt-i Resûl! Sizi sevmeyi, Allahu Teâlâ, Kur’ân-ı Kerim’de emrediyor. Namazlarında size dua etmeyenlerin namazlarının kabul olmaması; kıymetinizi ve yüksek derecenizi gösteriyor. Şerefiniz ne kadar büyüktür ki Allahu Teâlâ Kur’ân-ı Kerîm’de sizleri selâmlıyor.” diyerek, bunu en güzel şekilde bildirmektedir.
Hazreti Enes diyor ki: “Resûlullah’a: “Ehl-i Beyt’in içinden en çok kimi seviyorsunuz?” diye sordular. “Hasan ile Hüseyin’i” buyurdu. Hazreti Ebu Hüreyre diyor ki: “Resûlullah’ın yanında idim. Hz. Hasan geldi. Resûlullah: “Ya Rabbi! Bunu seviyorum. Sen de bunu sev ve bunu sevenleri de sev.” buyurdu. Bir başka zaman da “Hasan ile Hüseyin, dünyada benim güzel kokularımdır.” buyurdu.”
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) yine buyur...
Yazının tamamını dergimizden okuyabilirsiniz.
.jpg)
